My - Słowianie

 

Słowianie to najliczniejsza, etnicznie i językowo, indoeuropejska grupa ludności w Europie. Zwyczajowo dzielą się na Słowian wschodnich (Rosjanie, Ukraińcy, Białorusini i Rusini), zachodnich (Polacy, Czesi, Słowacy) i południowych (Serbowie, Chorwaci, Słoweńcy, Macedończycy, Bułgarzy). 

Na kartach historii pojawili się w VI w.n.e. W VII-VIII w. zajęli ogromny obszar środkowej i wschodniej Europy, a potem rozdzielili się na trzy plemiona. Kronika Wielkopolska zawiera przekaz o Lechu, Czechu i Rusie, trzech protoplastach słowiańskich. Rus miał być według tej legendy, ojcem Słowian wschodnich.

Osiedlali się w dolinach rzek i strumieni. Po wykarczowaniu lasu podejmowali uprawę prosa, jęczmienia, pszenicy, żyta, lnu i chmielu. Mężczyzna był rolnikiem, cieślą, wytwórcą narzędzi, pszczelarzem i piwowarem. Kobieta zajmowała się domem i ogrodem. Rodziła i wychowywała dzieci, gotowała, tkała płótna i szyła z nich odzież. 

Słowianie, jak wszystkie ludy pierwotne, oddawali cześć siłom przyrody. Na pierwszym miejscu znajdował się kult  słońca. Oprócz głównych bóstw istniały pomniejsze duchy natury – rzeczne, leśne, polne i domowe. Każda rodzina czciła duchy swych przodków. Słowianie z Białorusi, dwa razy do roku odprawiali Dziady, uroczystość poświęconą pamięci przodków. „Dziad zwany Domowym, przybywał na wezwanie do domostwa, po drodze wyścielonej białym obrusem lub ręcznikiem”. Na cmentarzu ofiarowywano im specjalne pieczywo i palono ognie. Dusza zmarłego przodka posiadała element łączący go z Matką – Ziemią oraz reinkarnujący - udający się w zaświaty. Wierzono, że ta druga część duszy wraca po upływie jednego pokolenia na świat i przechodzi z dziada na wnuka, stąd pochodzi tradycja przenoszenia imion dziadów na wnuki. Słowiański sposób opisywania czasu związany był z rytmem dnia i nocy oraz pór roku.